කවි සිළුමිණ | සිළුමිණ

කවි සිළුමිණ

(නො)දුටු සිහි­නය

අඳු­රත් නිදි­යන මොහොතේ
තුන් ­යම අලු­යම සිහිනේ
මටම නොතේ­රෙන සිහි­නය
ආයෙත් දුටුවා ....

යෞව­න­යම දොර මුල්ලේ
අතී­ත­යම ගෙයි සාලේ
කළ යුතු­කම් වක්ක­ඩයේ
හරි වේගෙන්
ලොව කැර­කෙ­නවා....

සෙව­ණැ­ල්ලයි පසු­පස්සේ
අවු­රුදු යයි හැටට හැටේ
ආප­ස්සට ගිය දින ගන්නට
හරි හයි­යෙන්
මහ­පොළව කැර­කුවා...

කවු­රුන් කොප­මණ හිටි­යත්
මට­වත් මා නොමැති වෙලේ
ගිය­හැම ගෙන්වනු කුම­ටයි
මගේ හිත මට සැරකෙරුවා..

සැමදේ අස්ථිර ලෝකේ
විමසා කුම­ටද සිහිනේ
අලුත් දිනක් පැමි­ණේ­දැයි
අනේ ඇත්තට සැක සිතුණා..

• ප්‍රියානි. පී. රණ­සිංහ

අපේ ගෙදර

ඔබේ විසල් මාළි­ගයේ
පුංචිම කුටි­ය­ටත් වඩා
හරිම පුංචි අපේ ගෙදර
දව­සක ඔබ එන්න හොඳේ.

ඔබෙ සැප වාහ­නය ගන්න
පාර­ක්වත් නැහැ හරි­යට
ඒක පාර අයිනෙ තැනක
නව­ත්තලා එන්න වේවි.

ඔබෙ ලස්සන සප­ත්තු­වල
උඳු­පි­ය­ලිය තණ­පත්
අපෙ මිදුලේ ඇති
දිය මඩ දූවිලි තවරා
කැත කරන්න
ඉඩ තියෙ­නව...

අතු ඉති හුළ‍ඟට වැස්සට
තාප්ප­යට ඉහ­ළින් පැන
අනුන්ගෙ වතු­ව­ලට වැටී
ගසක් පවා බැණුම් අසන
පොඩි ඉඩ­මක...

අපේ ගෙදර බලා ගන්න
නිවා­ඩු­වක් ලැබු­ණොත් ඔබ
නික­මට මෙන් එහේ එන්න....
• කේ.පී.ඩබ්ලිව්
ප්‍රියන්ත ජය­ලත්.

ගිනි සහ හිම..

ලෝකය වැනසී යන්නේ
ගින්නෙන් යැයි අයෙක් කියති
හිම සිසි­ලෙන් වැනසේ යැයි
කියනා තව පිරි­සක් වෙති...

සිත් තුළ ගිනි සේ දැවෙනා
ක්‍රෝධය ,තණ්හා,ආශා
ගැන මෙතු­වක් අත්විඳි දේ
පසක් කරයි මා හට -එය
ඒ ගින්නෙන් වැන­සෙන බව...

ඉනුත් නොසෑහී ලෝකය
දෙව­රක් වැනසී යා නම්
සැඟැ­වුණු සීතල වෛරය
තැවුල් රිදුම් නොහැ­ඟෙන සේ
උදා­සීන නොරි­දෙන සිත්
සෑහෙයි හොඳ­ටම හෙමි­හිට
ගැඹු­රට ,ඉහ­ළට මිදෙ­මින්
ග්ලැසි­යර වී වන­ස­න්නට
ලෝකය හිම යායක් යට...!

ඇමෙ­රි­කානු ජාතික කවියා ලෙස සැල­කෙන Robert Frost (1874-1963) විසින් 1920 දී පළ කළ Fire and Ice කවියේ සිංහ­ලා­නු­වා­දය .


පළමූ ලෝක යුද්ධය ආස­න්නයේ දී ලියැ­වුණු මෙය ලෝක විනා­ශය පිළි­බඳ කතා කරයි. යුද ගිනි උප­දි­න්නේද මිනිස් සිත් තුළි­න්මය. එනි­සාම සිත් තුළ උප­දින උණු­සුම් හෝ සීතල සිති­විලි ලෝකය වන­ස­න්නට හේතු විය හැකි බව කවියා දකියි . භෞති­කව සිදු වන ලෝක විනා­ශය ට එහා ගිය ගැඹුරු දහ­මක් පිළි­බ­ඳව මින් කියැ­වෙයි.


කුමු­දිනී වේලා­රත්න

 

පිරිමි හිත්

තලා­වක ගොරෝ­සුව මරන්න ම බැරි තැනක
ලියැ­ලුනේ කොහොම දෝ ලතා­වක මුල් පුරුක
හෙණ ඇදෙන ගිරි පවුර මත ඇදුන ලේ දමක
තෙත කිරට සිදනු බැරි , මට නුඹට කිසි දිනක

පිරිමි හිත මැද එබුන තුන් කුලේ ප්‍රේම­යට
කප්ප­රක් ඉඩ තියේ අවැසි තැන මතු­වෙන්ට
හිස් අහස සිබ ගලෙක තුරු­ල­තට මැදි­වෙන්ට
ලිය­තු­ඩක් පාරමී පුර­න්නැති ගව් දුරට

දැඩි බවින් ඔද වඩන ඔහු හදේ සිති­විල්ල
තුන් වරක් තුන් විටෙක පසා වෙයි වී මෙල්ල
මවු, බිරිද , දූ නමින් හිතේ මැද ළතැ­විල්ල
ළඟදී උණුවේ හිතත් නොදෙ­ඩු­වත් වැල­පිල්ල

• අමාදි සංජනා දස­නා­යක

 

ඔබ සොය­න්නෙමි

දූවිලි රැදුණ ගිනි­යම් අහස යටට...
වරින් වර ඔබ එයි අලුත් හුස්මක්ව...
සිප ගන්න සිතු­ණත් වැල­ඳ­ගෙන ඔබව..
හඳු­න­න්නත් බැරි­වෙයි ඔබට දැන් මාව...

ලා දලුත් පිරුණු තුරු ලතා අතර
රහසෙ තුරුලු වුණ වාර අන­න්තය..
ගසා­ගෙන ගියත් කාලයේ සුළ­ඟට
තාමත් ඔබ මගෙ හිතට සමී­පය..

අව­සාන නැව­තුම කොත­නද නොදැන
අපේ සබ­න්ධ­කම් රකින්න අසී­රුය...
දාහක් දෙනා සිටි­යත් පෙනෙ­න්නට
ඔබව සෙවීම නතර නොවෙයි හෙටද....

• සඳ­රු­වන් කරු­ණා­ති­ලක

 

පුර සඳ පාමුල

කණ­මැ­දිරි එළි­යකි පව­තින
නිවී නිවී යළි දැල්වෙන
සියක් තරු මල් සොඳුරු පුර­හද
අසල සැගවී පව­තින

නමුත් තත්ප­ර­ය­කුදු වැඩ­කින්
තොරව ඉව­තට නොම­ලන
පුංචි තනි තරු­වක් දිටිමි
එක රෑක පුර­හද නැති­වුණ

අමා­වක උව සිනා­සෙන
තරු පොකුරු මට ඵල නැත කිසිත්
අහස් ගැබ කිසි කෙනෙක් නොද­කින
පුංචි තරු­වකි මහ මෙරක්

දිනක අහ­සම එළිය කර­වන
මහා තරු­වක් වන තුරුත්
පුංචි තරු­වම ලුහු බදිම්
පුර සඳම පාමුල වැති­රු­ණත්

• පියුමි මදු­භා­ෂිණි

කඳු­ළෙන් උපන් ගැහැ­නිය

මරා දමන මිනි­ස­ත්කම දැක දැක ම
සරා­ගික ම මරු අබි­යස කෙළින් සිට
දරා නිබඳ දුක් දොම්නස් සැඬ පහර
පෙරා ගත්තෙ කෝ මැයි ඔය ඉව­සීම..

පිදුරු වෙවී ගිය ගැමි­කම දැන හැඳින
මිතුරු කළා සින­මා­වට පියා­පත
ඉතුැරු කළා ලේ නෑකම් කලා­වට
අතුරු කතා තව මොටදෑ ස්වර්ණාට..

සිතේ තිබුණු දුක අඹරා සයි­මන් ද
වතේ ඇඳුණු දම්සි­රිගේ සිතු­වම් ද
අතේ තිබී දුන් ගානයි රඟ­පෑම
පතේ බෙදා ගත් බත දුන්නේ දුකට...

කින්න­රාව කිඳුරා නැති පැල්ප­තක
බින්න බහි­න්නට දුන්නේ නෑ යකුට
කන්න නැතත් ගේ හරි­යක වේල­කට
දන්න දේ තමයි දහ­දිය වැපි­රීම...

අග­ල්ව­ලට නොවැටී යන බව සසර
දවල් රෑත් ගෙයි ඇතු­ළත එළිය කළ
දවුල් ගසා පව­සන්න ද නෙක වරුණ
විසල් කර­ළි­යෙහි නම තැබු විට මුලට

• ආරි­ය­පාල රත්නා­යක

 

අහ­සත් හැඬුවා

සීත­ලට ගුලි ගැහුණු
අඳුරු සෙව­ණැලි එක්ක
තෙතම තෙත පිණි කඳුළ
ගලන ඒ මඟ තොටක

සුපු­රු­දුම උණු­සු­මක්
ළෙන්ග­තුම සෙනෙ­හ­සක
මඟ හැරුණ එක දිනෙක
පා වුණා සුසුම් පොද

මලා­නික සිතක් තුළ
දියා­රුම හීන­යක
නිදන් ගත නිධා­නය
මිය ගියා නොසි­තු­යුර

ලැබුණු අත් තටු එක්ක
පිය­ඹලා දුර ඈත
නිමක් නැති අන­න්තෙක
සැඟ­විලා තිතක් ලෙස

සැඟව ගිය ප්‍රේම­යක
මල­ගමේ මතක බණ
කියා නිම­වන විටෙක
හඬා වැටුණා අහස

• තුෂාරි ජය­සිංහ

 

උපැස් යුවළ

ඔබ පැළැන්දූ
අපූරු උපැස් යුවළ
ගලවා තබමි පසෙකa
බලමි දෑසින්
මෙතෙක් නුදුටු දෑ දෙස

• සංජය ප්‍රිය­ද­ර්ශන

 

අප බාලෙ පැතු සිහින

ගැට පිච්ච මල් පොකුරු දිග කොණ්ඩෙ දවටා
ගඳ­පාන මල් කළඹ මගෙ දෑතෙ රන්දා
සේපා­ලික මල් ඉඟි බිඟි කරද්දි
ඔබ මාගෙ­මයි කිව්වා....

පැතු අයුරු දෙදෙ­නාම ප්‍රේමෙන් වෙළා
අවු­රුද්ද අවු­රුද්ද ගෙවිලා ගියා
අප අතර අඬ­ද­බර වැස්සක් ගෙනා
මගෙ මිතුරි ඔබේ හදට එබි­කම් කළා...
..................................................
මට අහිමි රන් මුදුව ඇගෙ සුරතෙ පලඳා
සුදු රෝස මල් කළඹ ඇගෙ දෑතෙ රන්දා
සිහින විසිරී මගෙ හද අඬද්දි
ඔබ මගෙන් වෙන් වූවා....

අප බාලෙ පැතු සිහින පොඩි­කර දමා
මගෙ ලෝකෙ සඳ ඈත නොපෙනී ගියා
හද මාගෙ තනි වේවි ජීවිතෙ සදා
හැම­දාම මම ඔබට ආදරෙ නිසා

• ශ්‍යාමලී ඇල්වි­ටි­ගල

අනිත්‍ය

හැරෙන හැරෙන අත නැවෙන
පොල් අතු කොයිද සම බර
වැටුන විට අත්තක් බිමට
ගොක් අතු සිනා­සෙයි
රගය නොම දැන...

බැබළි බැබළි දිස්නෙ දුන්නට
ලිපට අළු වී
පොළ­වට පස් වන දාට
කැට­යම් ගැලවී
මෝස්තර ලෙහෙන කොට
ආ මඟ දුර වෙයි
ආපසු හැරෙ­න්නට...

• සචී ජය­ති­ලක

වැල­න්ට­යින්

තෑගි කිසි­වක්ම එපා මට මේ සැරේ
හැකි­නම් විත­රක් කියා දියන් මට
කැඩෙන හිත් හදන මන්තරේ
ආල­ව­න්ත­කම් කොහෙත්ම නෑ
දැන්නම් නුඹ කෙරේ
වාස­ගම තිබු­ණොත් ඇති මට
කට වහන්න මගෙ සනු­හරේ

• ඒ.ඒ. බදු­ර්නිශා

 

 

පහම සීයයි

තව­මත් අක්කණ්ඩි
මං උඹේ පාරෙම
යනවා ඔරු කඳට
සීපද කිය කිය ඒ

සුදු නෙලුම් අර­ගෙන
තාමත් වැවේ නෙලුම්
පිපි­නෙවා නෑ ලස්සන
හබල් පාරට මාළුවෝ
නුඹෙ රුව මව­නවා
අඳු­රෙම

කීයක් වටිද? මගේ හද­වත
අක්කණ්ඩි උඹ හින්දා
විකු­නුණා සීයට
අතේ තිබ්බ මල් මිට
උඹට මත­කද? අපේ නංගිව

අකුරු හොය­නවා දැන් තනි­යම
සුදු ගවුම මං ඈට තෑගි කෙරුවා
අප්පච්චි මැරුණු දව­සෙම
ගන්නකො "මේ පහම සීයයි"
ඔන්න එත­කොට රව රව
"උඹත් ගිලෙ­න්නද? හදන්නේ"
අහ­නවා මගෙන් සොර­බොර වැව

• නදූෂ මදු­රංග

 


නන්දා­ටත් වඩා....

නන්දා­ටත් වඩා බර­ප­ත­ළව
අල්මා­රි­යට ලියුම් විසි කළ
ටැල්කම් පුයර ඉස ඉස ඒවාට
නිර­තුරු සුවඳ පැති­රුව
කෙසඟ අතක රැදි වළ­ල්ලක් මෙන්
සියලු රහස් දනිමි මම...

ඔබ ඉකි­බි­ඳින වේලාව
ඔබ දුම්බොන වේලාව
මාව මඟ හරින හෝරාව
පරණ කඳුළු වේළ­න්නට
කණ්ණා­ඩිය පිසින ඡායාව
සියලු දේ මායා­ක­ර්ම­යක් සේ
පෙනෙ­නවා මට....

අල්මා­රියේ ලූ
පසුව පුලුස්සා
අම­තක කර දැමූවා යැයි සිතූ
නන්දා ලැබූ ලිපිය වාගේ
හැම­දේම පව­තින්නේ
නොපි­ටට ම නේද?....

මම; අර රන් වළල්ල
කෙසඟ අත; ඒ මගේ අත
ඔබ
කියවා; නොකි­ය­වූවා සේ හැසි­රෙන ලියුම.
ආහ්!!! ඒ පියල්ගේ අත් අකුරු.....

• කාංචනා අමි­ලානි
 

 

ඔබේ කවි නිර්මාණ
පහත ලිපිනයට එවන්න
කවි සිළුමිණ,
ලේක්හවුස්, කොළඹ 10.
විද්යුත් තැපෑල - [email protected]

 

Comments